Przez puszczę do Orientu

1 dzień

W godzinach nocnych wyjazd z wybranego miasta.

Przygodę rozpoczynamy w Tykocinie, miasteczku nad Narwią, w którym barok sąsiaduje z dawnym sztetlem. Spacer poprowadzi nas przez Plac Czarnieckiego z kościołem Trójcy Przenajświętszej i obok Alumnatu z 1633 roku – jedynego zachowanego w Polsce przytułku dla weteranów, znanego widzom jako filmowa „Gospoda Zapiecek”. Ze stalowego mostu na Narwi spojrzymy na zamek, a bulwarami wrócimy w stronę Wielkiej Synagogi z XVII wieku i Domu Talmudycznego, gdzie w chłodnym wnętrzu wciąż czuć dawną świetność tykocińskich Żydów. Stamtąd już kilka kroków do Kaczorowa, dawnej dzielnicy żydowskiej. Wąskie uliczki, kamieniczki, bramy i podwórka zachowały tu więcej autentyczności niż niejeden odnowiony rynek. Potem przyjdzie czas na chwilę oddechu – kawę, obiad i rozmowy przy stole.

Po południu czeka nas Białystok. Zaczniemy od Pałacu Branickich i jego ogrodów, nie bez powodu nazywanych Wersalem Północy, miniemy Pałacyk Gościnny i wyjdziemy na Rynek Kościuszki z Ratuszem. Bazylika archikatedralna i cerkiew św. Mikołaja pokażą nam dwa oblicza miasta, a ulica Lipowa doprowadzi do kościoła św. Rocha, skąd wrócimy na zielone Planty.

Wieczorem zakwaterujemy się w hotelu, a obiadokolacja i rozmowy o pierwszym dniu przeciągną się pewnie dłużej, niż planowaliśmy.

2 dzień

Po śniadaniu wejdziemy do serca Białowieskiego Parku Narodowego – rezerwatu ścisłego. To las pierwotny, w którym od stuleci nikt nie sadził ani nie wycinał drzew, więc martwe pnie leżą tam, gdzie upadły, a nad nimi wyrastają kolejne pokolenia dębów i świerków. W ciszy przerywanej tylko stukaniem dzięciołów łatwo zrozumieć, dlaczego puszcza trafiła na listę UNESCO. Jeśli czas pozwoli, zajrzymy jeszcze do Muzeum Przyrodniczo-Leśnego w Parku Pałacowym, gdzie opowieść o puszczy dopełnia widok z wieży widokowej. Potem przyjdzie chwila przerwy na skosztowanie regionalnej kuchni. Ci, którzy jeszcze nie zgłodnieli i mają ochotę na więcej, mogą w tym czasie przespacerować się po Parku Pałacowym i zajrzeć do cerkwi św. Mikołaja z unikatowym ceramicznym ikonostasem. Stamtąd ruszymy do Rezerwatu Pokazowego Żubrów – w rozległych zagrodach zobaczymy żubry, łosie, jelenie, wilki, rysie, koniki i żubronie, a przewodnik wyjaśni, jak uratowano króla puszczy.

Wieczorem czeka nas Kraina Otwartych Okiennic. W Trześciance zatrzymamy się przy zielonej cerkwi św. Michała Archanioła z 1867 roku, zdobionych domach i pracach Arkadiusza Andrejkowa, w Socach – wsi o dwuulicowym układzie – przy kaplicy Proroka Eliasza i krzyżach wotywnych, a w Puchłach przy niebieskiej cerkwi Opieki Matki Bożej, nazywanej najpiękniejszą drewnianą cerkwią Podlasia. Przejazdem miniemy jeszcze Ciełuszki i Ryboły.

Do Białegostoku wrócimy na regionalną obiadokolację w restauracji, a potem zostanie już tylko odpoczynek po dniu, w którym puszcza i kolorowe okiennice zostały nam pod powiekami.

3 dzień

Po śniadaniu pojedziemy do Supraśla, uzdrowiskowego miasteczka położonego na polanie Puszczy Knyszyńskiej. Zaczniemy od Monasteru Zwiastowania NMP, którego cerkiew obronna łączy gotyckie wieże z bizantyjskimi kopułami, a tuż obok, w Pałacu Archimandrytów, czeka Muzeum Ikon – największa kolekcja ikon w Polsce, z ocalonymi freskami z XVI wieku, oglądanymi w półmroku przy dźwiękach cerkiewnego śpiewu. Po drodze przyjrzymy się drewnianym domom tkaczy przy ulicy 3 Maja, pałacowi Buchholtzów, Domowi Ludowemu i Starej Poczcie, a bulwary nad Supraślą dadzą chwilę wytchnienia nad rzeką.

Stamtąd ruszymy przez Krynki, miasteczko o sześciobocznym rynku, z którego gwiaździście rozchodzą się ulice, i z zachowaną synagogą kaukaską. Droga przez puszczę doprowadzi nas do Kruszynian – tatarskiej wsi, w której od ponad trzystu lat sąsiadują ze sobą półksiężyc i krzyż. Wejdziemy do najstarszego meczetu w Polsce, drewnianej świątyni z XVIII wieku, a potem przejdziemy na mizar ukryty w lesie za meczetem, gdzie najstarsze nagrobki to proste kamienie z wyrytym półksiężycem.

Przed wyjazdem zostanie jeszcze czas na kuchnię tatarską – pierekaczewnik, kołduny i herbatę parzoną po tatarsku – albo na ostatnie, spokojne spojrzenie na podlaskie łąki. W godzinach popołudniowych wyruszymy w drogę powrotną, zabierając ze sobą zapach puszczy, kolory okiennic i smak, którego nie da się odtworzyć nigdzie indziej.